آنان را به درب بهشت مىكشاند و خود باب « الرحمن » را استقبال مىكند و به سجده مىافتد و طول مىدهد تا آنكه خداوند مىفرمايد : سرت را بلند كن و شفاعت كن كه قبول است و هر چه مىخواهى مسألت كن كه اعطا مىشوى و همين است قول اللَّه تعالى « عسى ان يبعثك ربّك مقاما محمودا . » ملاحظه مىكنيد كه آن حضرت در مقام شفاعت به آستانه و عتبه باب الرّحمن ، التجاء مىآورد و مقام محمود ، طبق اين روايت ، همين مقام است كه از عطاياى ويژه رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و إله است . و در خبر حمران بن اعين از امام باقر عليه السّلام بعد از بيان شفاعت فرشتگان و مؤمنين براى عاصيان از اهل توحيد ، آمده : « قال اللَّه تبارك و تعالى : انا ارحم الراحمين ، اخرجوا برحمتي فيخرجون كما يخرج الفراش ، قال ثم قال أبو جعفر عليه السّلام : ثمّ مدّت العمد و اعمدت عليهم و كان و اللَّه الخلود . » « 1 » خداوند تبارك و تعالى مىفرمايد : من ارحم الرّاحمينم ، به رحمت واسعهء من خارج شويد ، پس تمام گنهكاران از اهل توحيد مانند پروانه از جهنّم خارج مىگردند و سپس دربهاى جهنّم بر اهلش بسته شده و خلود واقع مىشود . نظير همين روايت را مسلم در صحيح خود از أبو سعيد خدرى از رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله نقل مىكند . ( ج 1 ، ص 116 - 117 ) و نيز در روايت اهل سنّت آمده كه : « و آخر من شيفع ارحم الراحمين . »

--> ( 1 ) بحار الانوار ، ج 8 ، ص 361 .